Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Z. R., dalej: skarżący, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w sprawie skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z powodu zaistnienia przypadku z przepisu art. 58 § 1 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Kolegium, skarga dotyczy wniosku o usunięcie naruszenia prawa i rozpoznania odwołania z dnia 18 listopada 2013 r. od decyzji z dnia [...] orzekającej o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 lipca 2014 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania nadesłanej skargi, poprzez m. in. jednoznaczne (niepozostawiające wątpliwości) wskazanie, jakie postępowanie jest prowadzone przewlekle z dokładnym oznaczeniem sprawy, w sposób umożliwiający jej identyfikację, przy czym wskazano, że nie wystarczy samo podanie daty wniosku skarżącego wszczynającego postępowanie.
Powyższe zarządzenie zawierało pouczenie, że należy je wykonać w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący istniejącego braku skargi nie uzupełnił, nadesłał jedynie pismo z dnia 25 lipca 2014 r., w którym wyjaśnił m.in., że skierowane do niego wezwanie Sądu jest wbrew prawu i narusza ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jeżeli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz internetowa Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).
Należy wskazać, że wprawdzie organ odwoławczy podjął próbę "odkodowania" wniesionej skargi, to jednak w opinii Sądu złożona skarga jest nieczytelna, nie pozwala na jej prawidłową rejestrację w urządzeniach ewidencyjnych Sądu i tym samym zawiera braki formalne uniemożliwiającej jej nadanie dalszego biegu.
Powyższe uzasadniało zatem wezwanie skarżącego do sprecyzowania braku formalnego skargi.
Wobec nieuzupełnienia, w zakreślonym terminie, wymaganego braku formalnego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.
Na marginesie tylko dodać można, iż pomimo cofnięcia skargi w sprawie, zapadło orzeczenie w przedmiocie odrzucenia skargi, gdyż cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Nieuzupełnienie wskazanych braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia.