Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 grudnia 2015r. R. B. (dalej: skarżący) powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w S. (dalej: podmiot zobowiązany, organ) o udostępnienie informacji publicznej poprzez wysłanie na jego adres kserokopii "wszelkich posiadanych dokumentów związanych z kontrolami (w szczególności protokoły kontroli i wystąpienia pokontrolne) prowadzonymi w stosunku do Szkoły Podstawowej Nr [...] w S. lub Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w S. – przez Kuratorium Oświaty we W. w okresie od 1.09.2014 – do dnia obecnego".
Wobec powyższego żądania podmiot zobowiązany pismem z dnia 17 grudnia 2015r. poinformował skarżącego, "że na dzień złożenia przedmiotowego wniosku, nie dysponuje taką gotową informacją. W związku z tym konieczne jest podjęcie dodatkowych czynności polegających chociażby na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej". Jednocześnie podmiot zobowiązany działając na podstawie art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wezwał " wnioskodawcę do wydania w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, że udostępnienie informacji publicznej w wyżej opisanym zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego".
W skardze na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w S. do rozpoznania wniosku datowanego na 9 grudnia 2015r. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący, zarzucił, że mimo upływu blisko 2 miesięcy Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr [...] w S. nie wydał żadnej decyzji w sprawie, co w konsekwencji uzasadnia złożenie niniejszej skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie, podnosząc, że skarżący, który nie zadośćuczynił wezwaniu z dnia 17 grudnia 2015r. słusznie nie otrzymał rzekomych protokołów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art.3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznania min. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak – Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s.86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.37).
Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) dalej ustawa. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a.
Zgodnie z art.1 ustawy "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną".
Według art.3 ust.1 pkt 1 ustawy "Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskanie informacji przetwarzanej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Ustawa przewiduje różne sposoby udostępnienia informacji publicznej, wymienione w art.7 ust.1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art.10 ustawy).
Według art.13 ust.1 ustawy udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastosowaniem art.2 i art.15 ust.2.
Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art.16 ust.1 i 2 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art.14 ust.2 ustawy.
Do decyzji, o których mowa w ust.1 stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że mamy do czynienia z bezczynnością Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w S. Podmiot zobowiązany uznał, że wniosek z dnia 9 grudnia 2015r. dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej do otrzymania, której konieczne jest wykazanie, iż uzyskanie jej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W tym stanie rzeczy wezwano wnioskodawcę "do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, że udostępnienie informacji publicznej" objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Jak wyżej wskazano ustawa wprowadza regułę, że odmowa udostępnienia informacji publicznej określonej w wniosku oraz umorzenie postępowania o jej udostępnienie w przypadku określonym w art.14 ust.2 przez organ następuje w drodze decyzji. Brak takiej decyzji i nieudostępnienie informacji stanowi bezczynność organu. Taka sytuacja zaistniała w przedstawionej sprawie. Podmiot zobowiązany nie udzielił żądanej informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie.
Należy podkreślić, że na obecnym etapie Sąd nie jest uprawniony dokonać oceny informacji, której udostępnienia żąda skarżący, nie może bowiem zastępować w tych działaniach podmiot zobowiązany do rozpoznania wniosku.
Biorąc pod uwagę dotychczas powiedziane Sąd, na podstawie art.149 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Sąd jednocześnie miał na uwadze § 1a art.149 p.p.s.a. według, którego "sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa".
W niniejszej sprawie Sąd wprawdzie stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, lecz owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne. Zachowanie podmiotu zobowiązanego nie może być traktowane jako celowe działanie mające na celu uniemożliwienie uzyskania wnioskowanej informacji.
W tym względzie orzeczono jak w pkt II sentencji.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III podjęte zostało na podstawie art.200 p.p.s.a.