Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. A. K. (dalej: strona, skarżąca), reprezentowana przez swoją matkę A. K. (dalej: pełnomocnik), wniosła do Sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. (dalej: organ) w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2015/2016.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wskazując, że dołączone do skargi ponaglenia nie obejmują postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego. Jednocześnie pouczono pełnomocnika skarżącej, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 28 lipca 2022 r.
W dniu 8 sierpnia 2022 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika wraz z załączonym ponagleniem z dnia 8 czerwca 2021 r. na niezałatwienie przez organ w terminie sprawy w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.).
Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika) wraz ze skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2015/2016 nadesłała dwa ponaglenia z dnia 27 kwietnia 2020 r. i z dnia 29 marca 2022 r. dotyczące postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie w terminie sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, pouczając go, że nieusunięcie braków w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżącej nadesłał kolejne ponaglenie z dnia 8 czerwca 2021 r. na niezałatwienie przez organ w terminie sprawy w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Pomimo upływu siedmiodniowego terminu, strona nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie wniosła do właściwego organu ponaglenie na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.