Uzasadnienie
Do Przewodniczącego Rady Miejskiej W. zwrócił się dnia [...] r. T. Ś. o umożliwienie wglądu do materiałów zgromadzonych na jego temat w związku z ubieganiem się o funkcję ławnika sądowego. Po odmowie udzielenia żądanej informacji, T. Ś. w trybie zażaleniowym zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], Kolegium uznało zażalenie za nieuzasadnione. Odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Kolegium stwierdziło, że Przewodniczący Rady Miejskiej W. poinformował T. Ś. o rodzaju dokumentów, zgromadzonych w toku postępowania w sprawie jego kandydatury na ławnika sądowego. Wskazało też podmioty, będące źródłem tych informacji. Nie było więc podstaw do zastosowania w sprawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. Ś. zarzucił, że materiały zgromadzone na jego temat nie stanowią tajemnicy państwowej lub służbowej. Brak jest zatem podstaw do wydania odmowy wglądu do materiałów osobie, której te materiały dotyczą. Na rozprawie skarżący potwierdził, że domaga się udostępnienia żądanych informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz przez rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg z zakresu dostępu do informacji publicznej (art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie i podlega odrzuceniu.
Zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej określony jest w jej art. 1 ust.
1. Według tego przepisu, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zatem aby uzyskać informację w trybie tej ustawy, informacja ta powinna mieć charakter publiczny. Artykuł 2 ustawy wprowadza powszechne, dostępne każdemu, prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 5 (ust. 1); a od osoby wykonującej prawo dostępu do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).
Żądanie dostępu do informacji publicznej należy rozpatrywać łącznie dwóch w jego aspektach: przedmiotowym, obejmującym wiadomości wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także w podmiotowym, obejmującym relację do tych informacji osoby żądającej dostępu (Zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, LEX nr 78064; wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062).
W rozpatrywanej sprawie skarżący żądał dostępu do informacji wytworzonych przez władze publiczne, to znaczy przez Policję, w dokumencie o nazwie "Informacja o kandydacie na ławnika" oraz przez Ministerstwo Sprawiedliwości - Krajowy Rejestr Sądowy, w dokumencie "Zapytanie o udzielenie informacji o osobie". Obydwie informacje dotyczyły wszakże wyłącznie osoby skarżącego, który chciał się dowiedzieć o ich treści. Żądanie skarżącego miało więc ściśle osobisty charakter. Nie został tu zatem spełniony drugi wymóg ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie chodziło bowiem o dostępność do tych informacji każdej zainteresowanej osoby, ale zindywidualizowanej osoby, której informacje dotyczą. Ten subiektywny charakter roszczenia był przez skarżącego podkreślany w każdym jego żądaniu udostępnienia informacji. W niniejszej sprawie nie można było zatem zastosować przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądane przez skarżącego informacje nie mogły być udostępnione każdej osobie, która chciałaby je uzyskać.
Osoba zainteresowana ma natomiast prawo żądania informacji, które jej dotyczą, w trybie określonym ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.). Ustawę tę stosuje się do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego oraz do państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych (art. 3 ust. 1), a zatem także do Policji, Ministra Sprawiedliwości oraz Rady Miejskiej W. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy, każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska (pkt 1); uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze (pkt 2); uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych (pkt 3).
W przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, osoba zainteresowana może się zwrócić do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, który załatwia sprawę w drodze decyzji administracyjnej (art. 18 ust. 1). W przypadku niezadowalającego załatwienia sprawy, strona może zwrócić się do Generalnego Inspektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 21 ust. 1). Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje stronie dopiero na decyzję Generalnego Inspektora w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 21 ust. 2).
Skarżący nie oparł swego żądania na ustawie o ochronie danych osobowych. Nie wyczerpał także trybu środków prawnych przewidzianych przez tę ustawę, które są niezbędne do wkroczenia na drogę sądowoadministracyjną.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.