Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu podniósł, że jest osobą samotną, [...] lat przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę [...] lat pozbawienia wolności i nie jest zatrudniony odpłatnie. Na koncie depozytowym posiada środki w wysokości [...] zł, którymi będzie mógł dysponować po opuszczeniu zakładu karnego. Nie posiada innych oszczędności. Wskazał, że nie posiada również mieszkania ani innych nieruchomości oraz papierów i przedmiotów wartościowych.
Przepis art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z treści art. 245 § 3 powyższej ustawy wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym.
Natomiast art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym– gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, że skarżący jest osobą samotną, długotrwale przebywającą w zakładzie karnym, niepozostającą w zatrudnieniu i nieposiadającą do własnej dyspozycji środków finansowych zgromadzonych na koncie depozytowym na podstawie art. 126 § 1 Kodeksu Karnego Wykonawczego, które przekazywane są skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karanego, realizację prawa do sądu, przyjąć trzeba, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.