Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 września 2021 r. małoletnia D. Y. reprezentowana przez przedstawicieli ustawowych – V. i Y. Y. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem z dnia 20 października 2021 r. Przewodniczący Wydziału IV wezwał przedstawicieli ustawowych małoletniej strony do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie – w terminie 7 dni – przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia małoletniej strony skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt, wezwanie to zostało skierowane na adres podany w skardze i doręczone w dniu 19 listopada 2021 r. (do rąk D. B.).
Wymieniony brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli tego nie uczynią, sąd ma obowiązek, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać je do usunięcia dostrzeżonych braków pod rygorem określonych skutków prawnych.
W rozpoznawanej sprawie zarządzenie o wezwaniu do złożenia przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego aktu urodzenia małoletniej strony skarżącej zostało doręczone w dniu 19 listopada 2021 r. i nie zostało wykonane w zakreślonym, siedmiodniowym terminie. Stwierdzony brak formalny skargi Sąd uznał za tamujący możliwość nadania skardze dalszego biegu, albowiem w sprawie nie zostało wykazane istnienie ustawowego umocowania osób działających w imieniu małoletniej strony.
W świetle tych faktów, Sąd zobowiązany był odrzucić skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jako w punkcie I sentencji postanowienia.
Zawarte w punkcie II sentencji postanowienia orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.