Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wr 7/09

Uzasadnienie

Pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. Ś. w przedmiocie przyznania lokalu socjalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.).

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta Z. Ś. w zakresie przyznania skarżącemu lokalu socjalnego. Tymczasem, skargę na bezczynność organu gminy w zakresie przyznania lokalu mieszkalnego uznać należy w świetle przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) za niedopuszczalną. Powołana ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy (art. 1). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy rada gminy

uchwala:

1. 1) wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz 2) zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Przepis ten w ust. 3 wylicza w sposób niewyczerpujący kwestie, które winna regulować uchwała dotycząca zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym lokali socjalnych. Przepis art. 22 tej ustawy stanowi, że z zasobu mieszkaniowego gmina wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne. Z przepisu zaś art. 23 ustawy wynika, że uzyskanie prawa do lokalu socjalnego następuje na podstawie umowy najmu, a zatem w oparciu o czynność cywilnoprawną, a nie na podstawie aktu administracyjnego wydanego w trybie postępowania administracyjnego.

Ze skargi wniesionej w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wynika, że jej przedmiot obejmuje przyznanie lokalu socjalnego, bowiem skarżący oczekuje przyznania takiego lokalu. Sprawa niniejsza nie należy zatem do kognicji sądu administracyjnego. Sprawa dostarczenia lokalu socjalnego nie jest sprawą sądowoadministracyjną.

Poza sporem jest, że stosunek cywilnoprawny w postaci umowy najmu i towarzyszące mu powinności stron umowy nie może być utożsamiany z zakresem kontroli administracji publicznej, jaką sprawuje sąd administracyjny.

W tej sytuacji, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.