Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 maja 2015 r. R. D. dalej: skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość postępowania D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi na przewlekłość postępowania organu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej poprzez złożenie dowodu wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na przewlekłość postępowania do organu wyższego stopnia.
Skarżący powyższego wezwania Sądu nie wykonał, nadesłał jedynie pismo z dnia 29 stycznia 2016 r., w którym przedstawił przebieg postępowania w sprawie, co potwierdza, zdaniem skarżącego, przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., określa przesłanki odrzucenia skargi przez sąd. Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W przypadku wniesienia skargi w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarga spełnia ustawowo określone wymagania, w szczególności czy została wniesiona w ustawowym terminie, przez uprawnioną osobę i czy została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Należy, więc ustalić czy zostały spełnione przed wniesieniem skargi przesłanki jej dopuszczalności określone w art. 52 p.p.s.a.
W przypadku skargi na przewlekłość organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 p.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa - w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie do przedstawienia dowodu wniesienia zażalenia na przewlekłość postępowania organu w dniu 26 stycznia 2016 r., jednak w terminie 7 dni od daty jego otrzymania nie uczynił zadość wezwaniu, tj. nie poinformował, czy skargę poprzedził wniesieniem stosownego środka zaskarżenia, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Termin do złożenia stosownego oświadczenia upływał w dniu 2 lutego 2016 r.
Wprawdzie skarżący nadesłał pismo z dnia 29 stycznia 2016 r. jednak z udzielonej odpowiedzi nie wynika, że zażalenie do organu wyższego stopnia zostało przez skarżącego złożone.
Wprawdzie Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zażalenie skarżącego z dnia 10 lipca 2013 r. na przewlekłość postępowania organu jednakże – w związku z zakreślonym terminem na złożenie w takich sprawach skargi do sądu administracyjnego, postępowanie w niniejszej sprawie skonsumowało się. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika bowiem, by skarżący z takiego środka korzystał. W związku z tym niniejsze postępowanie w sprawie przewlekłości postępowania organu należy traktować jako wszczęte od nowa.
W świetle art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., zaniechanie wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia skutkuje odrzuceniem skargi na bezczynność tego organu. Skarżący nie wyczerpał bowiem przysługujących mu środków zaskarżenia, tak więc nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.