Uzasadnienie
R. S. (dalej: skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę z dnia 13 lipca 2026 r. na bezczynność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla wrocławskiego okręgu regionalnego (dalej: Prokurator) w przedmiocie wydania aktu procesowego kończącego postępowanie w sprawie zawiadomienia o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez wymienionych w zawiadomieniu prokuratorów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza analiza dopuszczalności takiej skargi z punktu widzenia objętej zakresem normowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego do orzekania w sprawie.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.).
Z kolei przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej m.in. we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w ww. przypadkach (por. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy na mocy powyższych przepisów możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., mamy zatem do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2004 r., II SAB 259/03).
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest skarga na bezczynność Prokuratora dotycząca wydania przez niego aktu/rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie zawiadomienia o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez wskazanych przez skarżącego w zawiadomieniu prokuratorów. W ocenie Sądu tego rodzaju akt nie mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przy tym dopuszczalność takiej skargi nie wynika również z treści przepisów ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W tym miejscu należy wyjaśnić, że prokuratorzy wykonują przepisane prawem zadania poprzez czynności wskazane w art. 3 § 1 pkt 1-14 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 810). We wskazanym katalogu czynności nie mieści się jednak wydawanie decyzji, postanowień czy innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Prokurator nie wpisuje się zatem w zakres definicyjny pojęcia organu administracji publicznej, o którym mowa w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne nie są powołane do sprawowania nadzoru nad prokuraturą i kontroli podejmowanych przez prokuratorów czynności, czy rozstrzygnięć. Prokurator jest organem postępowania dyscyplinarnego wewnątrz prokuratury, pełniącym funkcję oskarżyciela przez sądem dyscyplinarnym, wyznaczanym przez Prokuratora Generalnego, a jego działania nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Oznacza to, że skarżącemu nie przysługuje skarga na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.