Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. D. P. (dalej: strona, wnioskodawca lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Młodzieżowej Rady Miasta W. (dalej: Rada) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 27 lutego 2019 r. zwrócił się do Rady o udzielenie odpowiedzi na szereg pytań dotyczących jej bieżącej działalności, a także uprawnień przysługujących młodzieżowym radnym. Do dnia wniesienia skargi Rada nie udostępniła mu żądanych informacji ani nie wydała jakiejkolwiek decyzji odmownej. Pozostaje ona zatem w niczym nieuzasadnionej bezczynności, mimo że jako organ władzy publicznej i organ samorządu terytorialnego winna była załatwić wniosek w terminie 14 dni.
W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie Rady do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia mu akt, orzeczenie, że bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie Radzie grzywny w maksymalnej ustawowej wysokości. Nadto w piśmie z dnia 25 maja 2019 r. skarżący zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2019 r. skarżący został wezwany m.in. do oznaczenia organu, którego skarga dotyczy, mieszczącego się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi z dnia 25 kwietnia 2019 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Młodzieżowej Rady Miasta W. Należy ona bowiem do jednostek organizacyjnych samorządu terytorialnego oraz pełni jawną władzę publiczną w formie konsultacyjnej. Dlatego też w ocenie skarżącego stanowi ona podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. od dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.).
W odpowiedzi na skargę Rada wskazała, że odniosła się do żądania wnioskodawcy w piśmie z dnia 22 marca 2019 r. Jednocześnie podkreślił, że kilkudniowe opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na złożony wniosek wynikało z faktu, że sesje Rady odbywają się raz w miesiącu, a spotkania robocze raz w tygodniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Przy czym skarga na bezczynność – zgodnie z art. 3 § 8 i 9 p.p.s.a. – może dotyczyć wyłącznie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. (decyzje administracyjne, niektóre postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjęte zarówno w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur, jak i poza nimi – m.in. w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej).
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W przedmiotowym postępowaniu zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej.
Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240 ze zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Młodzieżowej Rady Miasta W. Podmiot ten został ustanowiony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Doln. z [...] r., poz. [...]) Zgodnie z § 1 tej uchwały, Radę powołuje się w celu upowszechniania idei samorządowej wśród młodzieży i ma ona charakter konsultacyjny. Cele Rady zostały rozwinięte w § 3 jej statutu i poza wymienionym upowszechnianiem idei samorządowej obejmują również kreowanie postaw obywatelskich wśród młodzieży, rozwijanie samorządności uczniowskiej, organizowanie młodzieżowego forum wypowiedzi w sprawach publicznych oraz reprezentowanie młodzieży i samorządów uczniowskich [...] szkół wobec władz W. oraz innych instytucji i organizacji.
Do zadań Rady – w myśl § 4 statutu – należą z kolei m.in. organizacja spotkań, szkoleń i seminariów oraz innych form poszerzania wiedzy służącej realizacji i promocji celów Rady, współpraca z władzami W., władzami oświatowymi oraz innymi organizacjami i instytucjami w zakresie spraw dotyczących młodzieży, opiniowanie i konsultowanie podejmowanych przez nie przedsięwzięć, zgłaszanie doń wniosków i postulatów w imieniu reprezentowanej młodzieży czy też wspieranie wielopłaszczyznowej aktywności młodzieży.
W kontekście zaprezentowanych celów i zadań Rady trudno przypisać ją do jakiejkolwiek kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 u.d.i.p. W szczególności Rada nie jest organem władzy publicznej, albowiem nie wykonuje ona żadnych zadań publicznych i nie dysponuje kompetencjami władczymi. Zakres jej uprawnień ma bowiem charakter wyłącznie konsultacyjny i doradczy względem władz miejskich W. i koncentruje się wokół zagadnień związanych z aktywnością młodzieży. Podejmowane uchwały nie wiążą gremiów decyzyjnych jednostki samorządu terytorialnego i mogą stanowić jedynie przyczynek do zainicjowania przez uprawnione podmioty określonych działań władczych. Same w sobie nie mają już zaś takiej mocy.
Nie można również zaaprobować stanowiska skarżącego, że Rada jest jednostką organizacyjną miasta. Nie posiada ona bowiem takiego wyodrębniania organizacyjnego, które pozwalałoby jej działać samodzielnie w stosunkach zewnętrznych w imieniu i na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w ramach której funkcjonuje, jak ma to miejsce choćby w przypadku takich podmiotów jak szkoły, przedszkola, żłobki, domy pomocy społecznej czy inne zakłady użyteczności publicznej.
Reasumując należy podkreślić, że Młodzieżowa Rada Miasta W. nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w przeciwieństwie do organu władzy publicznej, któremu wsparciem ma służyć. Stąd też wniesiona skarga na jej bezczynność jest z tej przyczyny niedopuszczalna.
Mając zatem powyższe okoliczności na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wniesioną skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.