Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2021 r. Y. V. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2022 r., pismem z dnia 20 maja 2022 r., wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie strona odebrała w dniu 31 maja 2022 r.
W Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty skarżącej do skargi w niniejszej sprawie (notatka służbowa z dnia 22 czerwca 2022 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 u.p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pismem przewodnim Sądu doręczono skarżącej w dniu 31 maja 2022 r. (wtorek), zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 7 czerwca 2022 r. (wtorek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
Odnosząc się z kolei do oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 1 czerwca 2022 r., wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą - pomimo wezwania - wpisu sądowego od skargi.
Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.