Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 7 marca 2023 r., pismem z dnia 13 marca 2023 r., Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wywiedzionej skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Także pismem z dnia 13 marca 2023 r., pod analogicznym rygorem, strona została wezwana do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa nadana na adres strony podany w skardze oraz zawierająca odpis wspomnianego zarządzenia oraz wezwanie do złożenia ponaglenia została, została po dwukrotnym awizowaniu w dniach – 14 marca oraz 22 marca 2023 r., zwrócona do nadawcy (Sądu) w dniu 30 marca 2023 r.
Wymagany wpis od skargi nie został uiszczony. Strona nie nadesłała również dowodu wniesienia ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Merytoryczną kontrolę skargi zawsze poprzedza ocena, czy skarga jest dopuszczalna, oraz, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wniesiona w sprawie skarga dotyczy bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 poz. 2000) wynika z kolei, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).
Oznacza to, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność. Brak poprzedzenia tego rodzaju skargi ponagleniem czyni ją niedopuszczalną.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca wezwanie strony do przedstawienia ponaglenia została doręczona stronie skarżącej w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., tj. w drodze tzw. fikcji prawnej doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez skarżącą przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 14 marca 2023 r., drugie zaś – 22 marca 2023 r. Nieodebranie przez stronę skarżącą przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 28 marca 2023 r. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowego terminu na wykonanie wezwania Sądu, który upływał w dniu 4 kwietnia 2023 r. (wtorek).
Dodatkowo, strona nie opłaciła skargi, pomimo doręczonego jej w trybie fikcji prawnej (wraz z wezwaniem do przedłożenia ponaglenia) wezwania w tym przedmiocie.
Okoliczności te obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1