Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 marca 2018 r. J. L.- redaktor naczelny czasopisma "[...]" (dalej jako strona lub skarżący) domagał się od Wójta Gminy Z. (dalej jako Wójt lub organ) udostępnienie informacji publicznej i/lub dokumentów w zakresie "kopii pisma/promesy/umowy lub innego dokumentu potwierdzającego przyznanie, a więc pozyskanie przez organ wykonawczy Gminy Z. dofinansowania z zewnętrznych źródeł kwoty 1.734.533 zł, czyli 87% kosztów inwestycji rewitalizacji terenu po byłym basenie w.". Strona podała także, iż powyższy wniosek jest zgodny z informacją udzieloną Gazecie [...] nr 11 (1112) przez Wójta, zaś sama zamierza opublikować artykuł o rewitalizacji terenu po byłym basenie w Z. oraz pozyskaniem na tę rewitalizację środków zewnętrznych.
Wójt pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. wskazał skarżącemu, że żądana przez niego we wniosku informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej jako ustawa lub w skrócie u.d.i.p.) oraz wezwał stronę do wykazania, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, że uzyskanie żądanej informacji publicznej, o której mowa we wskazanym wyżej wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Strona w dniu 11 kwietnia 2018 r. wniosła skargę na bezczynność Wójta domagając się:
- 1) uznania, że organ wykonawczy Gminy Z. dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy,
- 2) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) wyznaczenie organowi zobowiązanemu terminu do załatwienia sprawy oraz
- 4) obciążenie organu, którego działanie objęte jest przedmiotem skargi kosztami postępowania skargowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarga na bezczynność organu zobowiązanego jest w pełni zasadna, gdyż do dnia składania skargi, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ zobowiązany nie udostępnił żądanej informacji publicznej.
Wójt pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek przesyłając kserokopię pisma Dyrektora Wydziału Wdrażania EFRR Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. z dnia 1 marca 2018r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.) wskazując, że skoro po wniesieniu skargi na bezczynność Wójt dokonał czynności, której dotyczy skarga to zasadnym jest umorzenie postępowania ze względu na jej bezprzedmiotowość.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2018 r. podtrzymał swoją skargę w zakresie uznania, że organ wykonawczy dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy (pkt 1 żądania) i obciążenia organu, którego działanie objęte jest przedmiotem skargi kosztami postępowania skargowego (pkt 4 żądania).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., przy jednoczesnym jednakże rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 u.p.p.s.a. W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, to wówczas skargę należy oddalić.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną. Rzeczą dyskusyjną, przynajmniej przed wniesieniem skargi, była kwestia czy w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co wiązałoby się z koniecznością wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ z chwilą przesłania kserokopii pisma Dyrektora Wydziału Wdrażania EFRR Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. z dnia 1 marca 2018r. faktycznie odstąpił od oznaczenia żądanej informacji jako przetworzonej, co należy uznać za działanie uzasadnione. Nie ma bowiem wątpliwości, iż w badanej sprawie brak jest kwalifikantów wskazujących na żądanie przez stronę jakościowo nowej informacji wymagającej podjęcia określonych działań intelektualnych czy też domaganie się tak wielu informacji prostych, iż ich rozmiar i zakres multiplikuje je do poziomu informacji przetworzonej.
Stwierdzić zatem należało, że w sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).
Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącemu danych publicznych, o które zawnioskował, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a u.p.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę, że odpowiedź na wniosek z dnia 27 marca 2018 r. została udzielona w dniu 19 kwietnia 2018 r., stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie wynikała z lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków, a była wynikiem pierwotnie wadliwego zakwalifikowania żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Skarżącemu udzielono niezwłocznie, po otrzymaniu skargi na bezczynność, odpowiedzi na wniosek wraz z kserokopią dokumentu. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt II i pkt III sentencji wyroku.
O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a., w pkt IV sentencji wyroku.