Uzasadnienie
A. J. (dalej jako strona lub skarżący) pismem z dnia 22 lutego 2023 r. wystąpił do tut. Sądu ze skargą na bezczynność P. sp. z o.o. w L. (dalej jako spółka lub podmiot zobowiązany) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi strona podała, że wnioskiem z dnia 1 lutego 2023 r. zwróciła się do spółki o udostępnienie informacji publicznej w postaci:
- 1) danych technicznych pompy ciepła/klimatyzatora zamontowanej w obrębie działki nr [...]/[...], a w szczególności mocy akustycznej oraz ciśnienia akustycznego;
- 2) zgody na montaż ww. instalacji w obrębie działki nr [...]/[...];
- 3) założeń projektowych ww. instalacji, w tym w szczególności wyliczeń poziomu ciśnienia akustycznego na granicach działek nr: [...]/[...], [...]/[...], [...], [...] położonych w L. przy "al. [...]".
Wobec tego, że podmiot zobowiązany nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na ww. żądanie, strona wywiodła skargę na jego bezczynność. W jej treści zarzuciła spółce naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej jako ustawa dostępowa lub w skrócie u.d.i.p.) oraz wniosła o zobowiązanie jej do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany wniósł o oddalenie skargi w całości ewentualnie umorzenia postępowania oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych wskazując, że żądane przez skarżącego dane, w tym karta techniczna zamontowanego urządzenia oraz przyjęte założenia projektowe dotyczące poziomu jego hałasu, zostały mu przekazane w dniu 28 lutego 2023 r. w formie elektronicznej i pisemnej. Poinformowano go również, że urządzenie zostało zamontowane na granicy działki nr 800, będącej we władaniu spółki.
W piśmie z dnia 17 marca 2023 r. skarżący ustosunkował się do udzielonej przez spółkę odpowiedzi podając, że jest ona niepełna i wymijająca, dlatego jego skargę w dalszym ciągu należało uznać za zasadną. W ocenie skarżącego nie podano bowiem jaka jest moc akustyczna urządzenia, mimo że od 2015 r. producenci pomp i klimatyzatorów muszą taką informację zamieszczać. Przesłana karta techniczna jest zaś jedynie wyciągiem z prospektu reklamowego. Nadto skarżący stwierdził, że parametry dotyczące ciśnienia akustycznego są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi danymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem była bezczynność.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Dodatkowo trzeba podkreślić, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, o czym stanowi art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze zaś będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13, oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.
W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Przepisy ustawy dostępowej nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi, które nie zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), obowiązek ich udostępnienia w trybie wnioskowym bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej, oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że spółka – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – była zobowiązana do udostępniania informacji publicznej. Nie kwestionowano również publicznego charakteru żądanych danych. Problematyczne pozostawało jedynie zagadnienie, czy podmiot zobowiązany udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożony przez niego wniosek w sposób pełny i terminowy.
Z analizy zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że przedmiotem zainteresowania skarżącego pozostawały m.in. dane techniczne pompy ciepła/klimatyzatora, zamontowanej w obrębie działki nr [...]/[...], w tym w szczególności jej moc akustyczna oraz ciśnienie akustyczne. Udzielona skarżącemu przez spółkę odpowiedź z dnia 27 lutego 2023 r. i dołączona do niej karta techniczna urządzenia o nazwie Multi MAX C335 3F, wskazuje co prawda poziom ciśnienia akustycznego, jednakże w żadnym miejscu nie podaje ona, ile wynosi moc akustyczna, która jest pojęciem odmiennym tożsamościowo względem ciśnienia akustycznego i w związku z tym powinna być traktowana odrębnie.
W konsekwencji należało stwierdzić, że podmiot zobowiązany nie rozpoznał wniosku strony skarżącej z dnia 1 lutego 2023 r. w ww. części, gdyż w terminach wynikających z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., nie udostępnił skarżącemu żądanych danych technicznych o mocy akustycznej urządzenia, ani nie załatwił wniosku strony w omawianym zakresie w inny prawem przewidziany sposób.
Dlatego też należało zobowiązać spółkę do załatwienia wniosku skarżącego w ww. części w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
W pozostałym zakresie, odnoszącym się do ogólnych danych technicznych urządzenia (w tym poziomu ciśnienia akustycznego), zgody na montaż ww. instalacji oraz założeń projektowych, skarżącemu została udzielona odpowiedź w piśmie spółki z dnia 27 lutego 2023 r. Mimo, że w ocenie skarżącego mogła nie być ono dla niego w pełni satysfakcjonująca, niemniej jednak spółka zajęła w niej stanowisko względem złożonego wniosku i odniosła się do każdego z poruszonych w nim zagadnień. Warto przy tym zauważyć, że przedmiotem zapytania strony nie były konkretne dokumenty techniczne, zgody czy założenia projektowe (tj. oznaczone datą i numerem bądź wydane przez określony podmiot). Wystarczającym zatem było przekazanie stronie danych technicznych urządzenia, nawet jeśli miałyby być one zawarte w prospekcie reklamowym, wymienienie założeń projektowych instalacji, a także poinformowanie o miejscu jej montażu oraz tytule prawnym do nieruchomości.
Rację należy jednakże przyznać skarżącemu, że ww. informacje zostały mu przekazane z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie terminów, a do tego dopiero po wniesieniu aktualnie rozpoznawanej skargi na bezczynność, co czyni zasadnymi zawarte w niej zarzuty.
Stąd też Sąd przyjął, że choć do dnia wniesienia skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia żądanych przez stronę informacji w zakresie nieobjętym dyspozycją pkt I sentencji wyroku, to stan ten został usunięty po wniesieniu skargi na bezczynność. W związku z czym zbędnym było zobowiązywanie spółki do rozpoznania żądania skarżącego, a postępowanie w tym przedmiocie i zakresie – jako bezprzedmiotowe – należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.
Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że podmiot zobowiązany nie zlekceważył zupełnie wniosku skarżącego, lecz ostatecznie, po upływie ustawowego terminu, ustosunkował się względem niego. Zwrócić ponadto należy uwagę, iż w zasadniczej części jego działanie wyczerpywało żądania strony. Sam zaś fakt, że w odniesieniu do reszty wniosku spółka pozostawała w błędnym przekonaniu co do trafności przyjętego poglądu, nie może oznaczać rażącego naruszenia przez nią prawa. Zwłoka taka nie nosiła bowiem znamion świadomego i celowego naruszenia obowiązującego porządku prawnego, nawet jeśli termin na udostępnienie informacji publicznej został przekroczony.
Stąd też należało uznać, że podmiot zobowiązany niewątpliwie dopuścił się bezczynności w sprawie, która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a u.p.p.s.a. – orzeczono w pkt III sentencji wyroku.
Z omówionych już wcześniej powodów, stwierdzających prawidłowość udzielenia przez spółkę odpowiedzi na żądania skarżącego (poza kwestią podania mocy akustycznej urządzenia, do czego spółka została już zobowiązana), skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku z czym w tym zakresie podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 u.p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt V sentencji wyroku, obejmujące zasądzenie od spółki na rzecz strony poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego w postaci wpisu od skargi (100 zł), podjęte zostało na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a.