Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. Ż. (skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest bezczynność Wójta Gminy Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżąca w dniu 19 marca 2014 r. złożyła wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci treści "decyzji Wójta Gminy Ż. Nr [...] z dnia [...],12,2013 r."
W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany poinformował, że pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. nr [...] przekazał skarżącej zanonimizowaną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Uznał tym samym skargę za bezzasadną.
W piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że po złożeniu skargi organ zobowiązany doręczył żądaną informację publiczną. Zważywszy, że działaniem tym organ zobowiązany wyczerpał żądanie skarżącej, uwzględniając skargę w całości, postępowanie niniejsze winno ulec umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej wniósł również o zasądzenie od organu zobowiązanego na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy w jego toku wystąpi zdarzenie, w następstwie którego przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r., II FSK 1259/06, LEX nr 494285).
Przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność Wójta Gminy, który wykonuje zadania publiczne w udostępnieniu informacji publicznej.
Mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać należy, iż dostęp do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa.
Z bezczynnością podmiotu w udostępnieniu informacji publicznej mamy do czynienia natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji organ, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 ustawy - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ, po wpłynięciu skargi, udzielił stronie skarżącej informacji objętej wnioskiem z dnia 19 marca 2014 r., a zatem dokonał stosownej czynności, co potwierdził pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi – po myśli art. 149 § 1 p.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 – publ. ONSAiWSA z 2009 nr 4, poz.63).
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie i wydanie wyroku w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej z przyczyn wskazanych powyżej stało się zbędne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 p.p.s.a. Organ udzielił bowiem skarżącemu informacji publicznej dopiero po wniesieniu skargi do Sądu.
Jednocześnie Sąd nie stwierdził by bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albowiem opóźnienie w udzieleniu informacji nie było znaczne, stąd też Sąd nie wymierzył stosownej grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.).