Uzasadnienie
W dniu 14 października 2012 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta Ż. o informację czy z budżetu miasta w 2012 r. w jakikolwiek sposób finansowano Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Ś. sp. z o.o.
Nie otrzymawszy odpowiedzi, pismem z dnia 8 stycznia 2013 r., wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę zobowiązany stwierdził m.in., że w dniu 15 stycznia 2013 r. informacja publiczna, o jaką wnioskował skarżący, została udzielona. Na żądanie Sądu kopię pisma o tym, adresowanego do skarżącego, przesłał do akt sprawy.
Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o uznanie, że "na dzień wniesienia skargi strona przeciwna pozostawała w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej; zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis (...) i umorzenie postępowania w myśl art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ze względu na jego bezprzedmiotowość (...)".
Wniosek o umorzenie postępowania jest jak najbardziej zasadny. Postępowanie sądowe bowiem stało się bezprzedmiotowe. W postępowaniu tym Sąd, stwierdziwszy bezczynność zobowiązanego, nakazał załatwienie wniosku skarżącego w prawem przewidzianym terminie. Jeśli zatem po wniesieniu skargi zobowiązany załatwił wniosek nie czekając na orzeczenie Sądu, orzekanie w tej kwestii stało się bezprzedmiotowe, co skarżący trafnie powiązał z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
Jednocześnie, na podstawie art. 201 § 1 ppsa Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł.
Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa Sąd – takim przypadku – stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przywołanej wcześniej odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany stwierdził, że "wskazana w skardze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu tego pisma natomiast – że skarżący dwukrotnie zwrócił się o powyższą informację: 14 października 2012 r. i 5 listopada 2012 r. Na żaden z tych wniosków nie została wysłana odpowiedź, ze względu na niewłaściwy przepływ informacji pomiędzy referatami. Z uwagi na niedopełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarga została uwzględniona w całości.
Ta samoocena zobowiązanego jest trafna. Należy uwzględnić, że skarżący dwukrotnie zwrócił się o informację. Mimo to, na żadną z nich, odpowiedzi nie udzielono. Dopiero wniesiona do Sądu skarga wywołała właściwą reakcję zobowiązanego. Trzymiesięczna zwłoka w sytuacji gdy informacja powinna być udzielona bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy). Zaniedbania organizacyjne, przyznane przez samego zobowiązanego, w pełni uzasadniają więc taką ocenę.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia. Brak natomiast podstawy prawnej, zwłaszcza w ppsa, by orzec, że w dniu wniesienia skargi zobowiązany pozostawał w bezczynności.