Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Fundacja [...] we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Rektora Politechniki W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, na wniosek z dnia 1 marca "2015 r.".
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowym wniosku zażądała udostępnienia informacji poprzez "podanie kwot uznania rachunku bankowego uczelni przelewami zewnętrznymi od komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. [..] A. W. w sprawie egzekucyjnej z wniosku uczelni [...] (kwota uznanego przelewu, data uznania, tytuł przelewu"). Organ do dnia wniesienia skargi nie zajął żadnego stanowiska mimo przekroczenia ustawowego terminu. Skarżąca stwierdziła, że żądana informacja dotyczy operacji powiększających majątek uczelni publicznej oraz sprawy egzekucyjnej, której uczelnia była stroną (wierzycielem). Zdaniem skarżącej organ jest obowiązany do udostępnienia informacji ze względu na jego publiczny status i ze względu na przedmiot żądanej informacji dot. finansów uczelni.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy wniosku i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki W. wniósł o umorzenie postępowania. Organ wyjaśnił, iż nawał obowiązków służbowych spowodował, iż nie udało się dotrzymać terminu, co jednak nie oznacza, że skarżąca nie otrzymała odpowiedzi. Tak się złożyło, że zarówno odpowiedź Rektora jak i skarga na bezczynność noszą datę 10 kwietnia 2017 r., co oznacza, że oba pisma rozminęły się i w rezultacie organ nie mógł skorzystać z możliwości, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Tym niemniej w chwili obecnej skarga jest już bezprzedmiotowa, o tyle, że stan bezczynności ustał bowiem na wniosek strony skarżącej została udzielona odpowiedź, co uzasadnia wniosek o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 1 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenie albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywana jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Rektora Politechniki W., który należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 728), dalej u.d.i.p.
W odniesieniu do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. nr [...] podmiot zobowiązany poinformował skarżącą, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., skoro bowiem podmiot zobowiązany, którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 1 marca 2017 r., przed dniem orzekania przez Sąd zakończył owe postępowanie udzielając odpowiedzi na zgłoszone żądanie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skargi w powyższym zakresie. Podmiot zobowiązany przestał bowiem tkwić w bezczynności, a w sprawie zaistniałą przesłanką do umorzenia postępowania wynikającą z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje orzeczenie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym.
Wskazać jednak należy, że w postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego Sąd nie bada prawidłowości podjętej w sprawie czynności bądź decyzji administracyjnej. Prawidłowość podjętego w sprawie "rozstrzygnięcia" może być z woli podmiotu uprawnionego przedmiotem zaskarżenia do Sądu.
Załatwienie sprawy przed datą orzekania przez Sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w pozostałym zakresie, objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. W § 1a mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez Sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Oceniając stopień naruszenia prawa przez podmiot zobowiązany Sąd uznał, że bezczynność podmiotu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W prawdzie podmiot zobowiązany przekroczył określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin 14 dni do udostępnienia informacji publicznej bądź załatwienia sprawy w innej formie, ale przekroczenie to nie było znaczne - mając przy tym na uwadze ust. 2 tego przepisu. Zachowanie adresata wniosku nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego mocą ustawy.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o koszty postępowania sądowego (obejmującym wpis od skargi, koszty zastępstwa) zostało podjęte na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a.