Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. E. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie Prezesowi Klubu "A" w C. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) grzywny.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż dnia 04 czerwca 2012 r. wniósł, za pośrednictwem Klubu "A" w C., skargę na bezczynność w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek o informację publiczną w przedmiocie wydatkowania przez klub publicznych środków finansowych. Skarżący podniósł, iż mimo upływu ponad ośmiu miesięcy podmiot zobowiązany nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W odpowiedzi na wniosek skarżącego Prezes Klubu "A" w C. wskazał, że skarga na bezczynność organu skierowana wobec podmiotu nie będącego organem administracji publicznej nie może skutkować tym, że wobec takiego podmiotu sąd administracyjny może wymierzyć grzywnę z tytułu nie przekazania akt do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 §1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. W sprawach dotyczących informacji publicznej termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi (unormowanie szczególne zawarte w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
Art. 55 §1 p.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi natomiast regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 §2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego.
Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że E.S. złożył za pośrednictwem Klubu "A" w C., skargę na bezczynność w związku z brakiem odpowiedzi na wniosek o informację publiczną w przedmiocie wydatkowania przez klub publicznych środków finansowych. Otrzymanie skargi nie było kwestionowane przez klub.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej,
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Bezspornym w sprawie jest, że Klub "A" w C. otrzymuje od gminy C. publiczne środki finansowe.
W świetle powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, trudno byłoby uznać, że Klub "A" w C. nie należy do kategorii podmiotów, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.
Wobec powyższego w ocenie Sądu organ, co do którego istnieją wątpliwości, czy jest organem w znaczeniu funkcjonalnym, a więc podmiotem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), wydawania aktów lub podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zobowiązany jest do przekazania sądowi skargi skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na własną ocenę skargi. Zatem nawet przeświadczenie organu o niedopuszczalności otrzymanej skargi nie upoważnia go do odstąpienia od realizacji bezwzględnego obowiązku przekazania sądowi skargi.
Konsekwencją tego faktu jest to, że nie budzi wątpliwości, że skarga E.S. powinna zostać przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na zawartą w niej argumentację w wynikającym z obowiązujących przepisów piętnastodniowym terminie.
Należy w tym miejscu podkreślić, że organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny poruszonych w skardze zagadnień (w tym kwestii jej dopuszczalności), gdyż podlega to wyłącznej kognicji sądu, do którego jest ona skierowana. Sąd administracyjny dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność w zainicjowanym nią postępowaniu zbada, czy wnioskowane informacje stanowiły w rzeczywistości informację publiczną, które organ obowiązany był udostępnić. Natomiast na etapie rozpoznania wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a. Sąd bada wyłącznie wypełnienie przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W rezultacie pismo złożone przez skarżącego za pośrednictwem Klubu "A" w C. stanowiło skargę, której bezpośrednim adresatem był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i niezależnie od jej dopuszczalność, czy też zasadności organ był zobligowany do dopełnienia czynności określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skoro zatem wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez stronę.
Warto w tym miejscu wyjaśnić, że art.154 § 6 p.p.s.a. pozostawia ustalenie wysokości grzywny do uznania sądu określając jedynie jej maksymalną wysokość na poziomie dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu grzywny Prezesowi Klubu "A" w C., działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 200 p.p.s.a.. W ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości określonej w sentencji jest adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a..