Uzasadnienie
W treści skargi wniesionej bezpośrednio do tutejszego Sądu E. M. wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Odpowiadając na stosowne wezwanie, strona nadesłała urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdziła zakres swojego żądania. W treści tego formularza zadeklarowała, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, nie uzyskuje dochodów i przebywa w Zakładzie Karnym.
Następnie, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 marca 2018 r. wnioskodawczyni nadesłała zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w L. z dnia 11 kwietnia 2018 r. potwierdzające, iż nie wykonuje w tej placówce pracy odpłatnej oraz, że nie posiada w depozycie środków pieniężnych, którymi może swobodnie dysponować.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wnioskującej wynika, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani majątku. Przebywa przy tym w Zakładzie Karnym, zaś zaświadczenie wydane przez administrację tej placówki potwierdza, że nie wykonuje tam pracy odpłatnej ani nie posiada środków pieniężnych do swobodnej dyspozycji.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, iż strona wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie udziału adwokata w postępowaniu sądowym przekracza jej możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.