Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lipca 2012r. M.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] uznające za nieuzasadnione jego zażalenie na bezczynność Dyrektora Pomocy Społecznej w C., polegającą na niewydaniu decyzji po otrzymaniu decyzji Kolegium z dnia [...]r. nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 § 1 P.p.s.a może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku.
Natomiast stosownie do art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Przyjdzie zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu.
W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Skarżący bowiem wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zażalenia M.F. na bezczynność organu I instancji, złożonego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Złożenie takiego zażalenia stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 P.p.s.a.). Przepis art. 37 K.p.a. nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma takie zażalenie rozstrzygnąć. Jednakże zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie i literaturze następuje to w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Tym samym zaskarżone postanowienie nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Nie podlega więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż organ odwoławczy błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia od zaskarżonego postanowienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.
- - ---------------------- 2