Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnieni od kosztów sądowych. Z uzyskanych informacji wynika, że R.N. samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. 36 m2, który posiada w oparciu o spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Jedynym dochodem strony jest świadczenie rentowe, którego wysokość, po potrąceniu kwoty 225,43 zł z tytułu egzekucji administracyjnej wynosi 549,16 zł. Czynsz za zajmowany lokal mieszkalny wynosi 162,34 zł, a resztę dochodu pochłaniają koszty bieżącej egzystencji.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z wpisu od skargi może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiz informacji uzyskanych od skarżącego pozwoliła stwierdzić, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie albowiem wnioskodawca nie posiada środków, które pozwoliłyby mu na samodzielne poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby z kolei zamknięcie skarżącemu drogi do Sądu.
R.N. dysponuje bardzo niskim dochodem – świadczenie, które uzyskuje wynosi 549 zł netto miesięcznie. Z niego pokrywa koszty utrzymania lokalu mieszkalnego - 162 zł oraz swoje pozostałe potrzeby bytowe. Biorąc pod uwagę fakt, że wspomniany dochód zapewnia stronie minimum środków na utrzymanie, a zarazem skarżący nie posiada majątku, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść mu dodatkowy dochód uznano, że zasadnym będzie zwolnienie go od kosztów sądowych w całości.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.