Uzasadnienie
M.F. pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę dotyczącą unieważnienia umowy najmu lokalu socjalnego. Sąd przekazał ją organowi pod sygn. akt IV KO/Gl 81/13 celem nadania jej dalszego biegu.
Jednocześnie skarżący odrębnym pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. wniósł o przydzielenie mu adwokata w powyższej sprawie.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 P.p.s.a może być ona przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie lub w toku.
Wymaga w tym miejscu zaakcentowania, że zgodnie z art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508).
Jednocześnie można powołać się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 1110/11 (Lex nr 1120723), według którego skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Jednocześnie bezzasadność skargi należy również łączyć z możliwością jej wniesienia do sądu.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 247 P.p.s.a.
Przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Wobec tego według treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W niniejszej sprawie M.F. przedmiotem skargi uczynił kwestię unieważnienia umowy najmu lokalu socjalnego zawartej przez Prezydenta Miasta J. z Z.D. W jego ocenie było to niedopuszczalne ze względu na jego zameldowanie w tym lokalu.
Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że sprawa zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (Sygn. akt I OSK 530/12 i I OSK 2302/11 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych "CBO"). Tym samym nie ulega wątpliwości, że przedmiot skargi pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego, uregulowaną w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., przez co o wniosku o prawo pomocy należało orzec jak w sentencji.