Uzasadnienie
L.B. we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 grudnia 2015 r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca powołał się na trudną sytuację materialną. Jako przedmiot zaskarżenia wskazał "decyzję" Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]. Do wniosku dołączył między innymi pismo Wojewody [...] z dnia [...]r. dotyczące zarzutów L.B. wobec Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa Szpitala Specjalistycznego w C. Wojewoda poinformował wnioskodawcę, że na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 ze zm)., prowadzi rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz na mocy art. 111 ust. 1 tej ustawy, jest uprawniony do dokonywania kontroli tych podmiotów. Kontrola odbywa się jednak wyłącznie w zakresie zgodności działalności wykonywanej przez te podmioty z przepisami określającymi warunki wykonywania działalności leczniczej.
W związku z tym Wojewoda stwierdził, że nie jest upoważniony do wykonywania uprawnień zwierzchnika służbowego w stosunku do pracownika Szpitala. Uprawnienia takie posiada jedynie Dyrektor tej placówki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie natomiast z regulacją art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Należy wskazać, że z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację, w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s. 591).
W niniejszym postępowaniu mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Przedmiotem zaskarżenia jest pismo Wojewody [...] z dnia [...]r., w którym poinformowano wnioskodawcę, że ten organ nie jest upoważniony do wykonywania uprawnień zwierzchnika służbowego w stosunku do pracownika Szpitala Specjalistycznego w C. Uprawnienia takie posiada Dyrektor placówki, który jest właściwy do rozpatrywania skarg dotyczących pracownika Szpitala.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprawa ze skargi na przedmiotowe pismo nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone pismo nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na to pismo jest niedopuszczalna.
Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
Wobec tego należało orzec jak w sentencji.
- - ---------------------- 2