Uzasadnienie
W dniu 22 listopada 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga M. V. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] r. nr [...] wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach pozostawił bez rozpatrzenia powyższy wniosek, ze względu na niezłożenie, pomimo wezwania, wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF".
Pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. M. V. wniósł sprzeciw od zarządzenia z dnia 12 stycznia 2018 r., domagając się ustanowienia dla niego adwokata lub radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponadto wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Natomiast sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skoro M. V., pomimo wezwania z dnia 1 grudnia 2017 r., nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" to tym samym starszy referendarz sądowy prawidłowo pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. Sąd podziela w pełni ustalenia poczynione przez starszego referendarza sądowego zawarte w zaskarżonym zarządzeniu z dnia 12 stycznia 2018 r. W szczególności należy zauważyć, że w dniu 13 grudnia 2017 r. wnioskodawca odebrał wezwanie do nadesłania urzędowego formularza "PPF" jednakże w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 20 grudnia 2017 r. nie uzupełnił tego braku. Na powyższą ocenę nie wpływa również fakt, iż wnioskodawca, jak sam twierdzi, "cierpi na dysocjacje".
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.