Uzasadnienie
W dniu 20 czerwca 2018 r. A. P. nadała bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...]. W treści tej skargi zażądała zwolnienia od kosztów sądowych wywodząc, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Wraz ze skargą strona złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie także podniosła, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację majątkowo-bytową. Równocześnie oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i małoletnim synem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, zaś źródłem utrzymania jej rodziny jest pobierane przez nią wynagrodzenie (1.400 zł) oraz świadczenie rehabilitacyjne małżonka (2.600 zł).
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – jeżeli rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z normą zawartą w art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., do czynności w zakresie prawa pomocy wykonywanych przez referendarza sądowego należy także wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
W pierwszej kolejności trzeba odnotować, iż w rubryce nr 4 urzędowego formularza "PPF" strona nie oznaczyła zakresu swojego wniosku (nie zamieściła tam żadnych skreśleń). Należy stwierdzić, że zakres ten nie budzi wątpliwości albowiem wyżej wymieniona zarówno w treści uzasadnienia tego wniosku (rubryka nr 5 wspomnianego formularza), jak i w samej skardze, której niniejszy wniosek dotyczy (str. nr 1 skargi; dwa ostatnie wiersze) wskazała w sposób wyraźny i nie budzący żadnych wątpliwości, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych.
Równocześnie z treści tej skargi wynika jednoznacznie, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie, do której rzeczony wniosek się odnosi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach rozstrzygająca w zakresie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego przysługującego na pierwsze dziecko. Cel i charakter tego świadczenia nie pozostawia wątpliwości, że stanowi one formę szeroko pojętej pomocy społecznej, a co za tym idzie, wnioskująca nie ma w powyższej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.
Wobec ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku A. P. o zwolnienie od tych kosztów stało się więc zbędne, a w takim przypadku postępowanie wszczęte wspomnianym wnioskiem należało umorzyć działając na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.