Uzasadnienie
W złożonej bezpośrednio do tutejszego Sądu skardze z dnia 24 września 2014 r. A.P. dał wyraz swojemu niezadowoleniu z faktu, iż Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. odmówił wydania mu legitymacji osoby niepełnosprawnej, a nadto zażądał ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Równocześnie wnioskodawca złożył formularz "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania", jaki składa się w postępowaniu przed sądami powszechnymi.
Ponieważ powyższe żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 6 października 2014 r. wezwano stronę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według wzoru obowiązującego w postępowania sądowoadministracyjnym.
Wnioskujący nadesłał ten formularz w dniu 20 października 2014 r. precyzując, iż domaga się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, a także zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, niezdolną do samodzielnej egzystencji i uskarża się na liczne poważne schorzenia. Oświadczył przy tym, iż gospodaruje samotnie i jest współwłaścicielem domu o powierzchni 90 m2. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro. Miesięczny dochód skarżącego zadeklarowany został w kwocie 1.550 zł, uzyskiwanej przezeń z tytułu emerytury. W tym miejscu wnioskujący zaakcentował, że ponosi relatywnie znaczne koszty utrzymania z tytułu czynszu, opłat za tzw. media a także na zakup niezbędnych leków oraz opłacenie rehabilitacji jak również pomocy innych osób, z której musi korzystać ze względu na stan swego zdrowia.
Wraz z wnioskiem strona przedłożyła orzeczenie o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności oraz dokumenty potwierdzające wydatki ponoszone między innymi na rehabilitację (deklaracja PIT-0 za 2013 r., w której wykazano kwotę 2.611 zł), a także na opłaty związane z zamieszkiwaną nieruchomością.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku A.P. należy wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Utrzymuje się przy tym z emerytury, w wysokości netto 1.576,66 zł (kwota potwierdzona przekazem pocztowym za czerwiec 2013 r. - karta nr 8 akt administracyjnych innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SA/Gl 361/14, a równocześnie brak jest przesłanek mogących świadczyć o tym, aby wysokość rzeczonego świadczenia miała w międzyczasie znacznie wzrosnąć).
Zdaniem rozpoznającego wniosek, dochód ten nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie jakichkolwiek kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Trzeba bowiem mieć w polu widzenia, że wnioskujący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą pomocy lub opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (patrz: orzeczenie stanowiące kartę nr 18 akt niniejszej sprawy), w następstwie czego opłaca relatywnie znaczne koszty związane z zakupem leków, opłaceniem rehabilitacji oraz pomocy świadczonej przez inne osoby.
Mając na względzie powyższe należało przyjąć, że strona zachowała przesłankę określoną w art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.