Uzasadnienie
W treści pisma procesowego datowanego na 5 sierpnia 2013 r. R.L. wniósł o ustanowienie adwokata powołując się na brak wiedzy prawniczej i trudną sytuację materialną oraz podnosząc, iż przebywa aktualnie w zakładzie karnym.
Następnie, to jest w dniu 11 września 2013 r. (odpowiadając na wezwanie z dnia 19 sierpnia 2013 r.) strona nadesłała urzędowy formularz wniosku przyznanie prawa pomocy. W treści tego formularza wnioskodawca ponownie powołał się na trudną sytuację materialną i życiową. Wywiódł bowiem, że nie uzyskuje żadnego dochodu, gdyż przebywając w placówce penitencjarnej nie pracuje odpłatnie, a nadto obciąża go zadłużenie w kwocie około 15 tysięcy zł. Nadto dodał, że przed umieszczeniem w zakładzie karnym zamieszkiwał wraz z matką i pełnoletnią siostrą w mieszkaniu o powierzchni 28 m2.
Następnie, to jest w dniu 18 września 2013 r. R.L. nadesłał zaświadczenie wydane przez Dyrektora Zakładu Karnego w N. z dnia 16 września 2013 r., potwierdzające fakt, iż przebywając w tej instytucji nie wykonuje pracy zarobkowej, a także zaświadczenie Dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego w N., z którego wynika, że jest on aktualnie słuchaczem Kwalifikacyjnego Kursu Zawodowego w zawodzie [...].
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępnie trzeba odnotować, że jakkolwiek wnioskujący w urzędowym formularzu "PPF" nie sprecyzował zakresu swojego żądania (nie zawarł stosownych oznaczeń w rubryce nr 4), to jednak treść poprzedzającego ten formularz pisma z dnia 5 sierpnia 2013 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jego intencją jest ubieganie się o ustanowienie adwokata (zwłaszcza, że w sprawie, której niniejszy wniosek dotyczy jest on zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.)
Odnosząc się do wniosku R.L. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania został spełniony.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych środków finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przebywa przy tym aktualnie w zakładzie karnym i nie osiąga jakiegokolwiek dochodu, gdyż nie wykonuje w tej instytucji pracy zarobkowej (patrz: nadesłane zaświadczenie z dnia 16 września 2013 r.).
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że uiszczenie kosztów, jakie mogą wiązać się z reprezentowaniem w sprawie przez fachowego pełnomocnika przekracza możliwości płatnicze wnioskodawcy. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.