Postanowienie WSA w Gliwicach z 7 marca 2006 r., IV SO/Gl 3/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 07 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sporu kompetencyjnego między organami jednostek samorządu terytorialnego w sprawie skierowania małoletniego do placówki opiekuńczo-wychowawczej postanawia: przekazać według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Skład

Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął wniosek Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. skierowany w trybie art. 22 k.p.a., w którym to wniosku wnosi się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w T. a Powiatowym Centrum Rodzinie w L. w sprawie skierowania małoletniego D. S. do placówki opiekuńczo-wychowawczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądy administracyjne.

Rozstrzygnięcie zatem, który z wskazanych sądów administracyjnych jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a. należy szukać w innej jeszcze normie prawnej a to w art. 15 P.p.s.a.

Ustawodawca wskazał bowiem w art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a., iż kompetencje co do rozstrzygania sporów o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego przekazano Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Mając zatem na względzie treść przywołanego przepisu a nadto fakt, iż żaden dodatkowy akt prawny nie rozstrzyga odmiennie w powyższym zakresie, orzeczono jak w sentencji.