Uzasadnienie
W piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. M. Z., reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego M. N. - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny A S.A. z siedzibą w K., wskazując jako podstawę art. 55 § 1 P.p.s.a. Podniósł, że w piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. wystąpił do wymienionej Spółki o udostępnienie informacji publicznej. Pomimo upływu terminu nie otrzymał odpowiedzi. W związku z tym w dniu 16 września 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Spółki, skargę na jej bezczynność. Jednakże do dnia złożenia niniejszego wniosku, skarga nie została przekazana do sądu.
W odpowiedzi na wniosek, wyżej wymieniona Spółka wskazała, że skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła w dniu 18 września 2013 r., lecz z winy pracownika nie została w terminie przekazana do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia.
Natomiast w przedmiotowej sprawie termin przekazania sądowi skargi określa przepis szczególny, z tego względu, że skarga M. Z. z dnia 16 września 2013 r. dotyczyła bezczynności w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tego termin ten wynosi piętnaście dni i rozpoczyna bieg od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Według art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację mającą na celu dyscyplinowanie do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz zapobieganie przetrzymywaniu skarg skierowanych do sądu administracyjnego.
Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że pełnomocnik M.Z., pismem z dnia 16 września 2013 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem A S.A. z siedzibą w K., skargę na bezczynność tej Spółki wsprawiewniosku o udostępnienie informacji publicznej (Spółka otrzymała skargę w dniu 18 września 2013 r.). Otrzymanie skargi zostało potwierdzone w odpowiedzi na wniosek. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymieniony podmiot, zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, przy czym w sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Organ przekazał skargę wraz z aktami administracyjnymi dopiero w dniu 3 marca 2014 r.
Wobec tego, określając wysokość grzywny na kwotę 400 zł, Sąd miał na uwadze długotrwałość przekroczenia ustawowego terminu przekazania skargi – od daty wpływu skargi do dnia przekazania jej do Sądu upłynęło ponad pięć miesięcy. Ponadto uwzględnić należało brak okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie, a przede wszystkim przedmiot skargi - skarga z dnia 16 września 2013 r. dotyczyła bowiem bezczynności wymienionej Spółki w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega ponadto wątpliwości, że wskazana przez Spółkę przyczyna zwłoki w przekazaniu skargi, czyli zawinione działanie jej pracownika, nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej, gdyż Spółka ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników.
Mając powyższe na uwadze - zgodnie z art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. - należało orzec jak na wstępie.
Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł) - stanowił art. 200, art. 205 § 2 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
bu