Uzasadnienie
W dniu 23 stycznia 2018 r. M. K. nadał bezpośrednio do Sądu skargę datowaną na 19 stycznia 2018 r. wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku i uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę, w kwocie netto "od 800 do 1.400 zł". Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, wnioskodawca złożył dodatkowe wyjaśnienia odnośnie swojej sytuacji materialnej oraz nadesłał dokumenty potwierdzające okoliczności składające się na tę sytuację.
Wspomnianą wyżej skargę z dnia 19 stycznia 2018 r. zarejestrowano pod sygn. akt IV DK/Gl 31/18, a następnie przesłano do organu w dniu 5 lutego 2018 r., jednak do dnia dzisiejszego Prezydent Miasta T. nie nadesłał do Sądu odpowiedzi na tę skargę wraz z aktami sprawy.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Jak wspomniano powyżej, wniosek złożony przez M. K. obejmuje żądanie zwolnienia od kosztów sądowych.
Równocześnie trzeba zaznaczyć, że zarówno z treści tego wniosku jak i ze skargi z dnia 19 stycznia 2018 r., wraz z którą został on złożony wynika jednoznacznie, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie, do której wniosek ten się odnosi jest przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego dotyczącego świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Cel i charakter tych świadczeń nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że stanowią one formę szeroko pojętej pomocy społecznej, a co za tym idzie, wnioskodawca nie ma w powyższej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Wobec ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku M. K. o zwolnienie od tych kosztów stało się więc zbędne, a w takim przypadku postępowanie wszczęte rzeczonym wnioskiem należało umorzyć działając na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.