Uzasadnienie
J. P. wnioskiem z dnia (...) r. złożonym na podstawie art. 55 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. wniósł o wymierzenie grzywny Centrum M. H. Spółce z o. o. z siedzibą w P. w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność Centrum M. H. Spółce z o. o. w P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
W odpowiedzi na wniosek Centrum M. H. wniosło o jego odrzucenie.
Nie negując faktu, ze w dniu (...) r. wpłynęło pismo zatytułowane "skarga na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej", Centrum M. uznało, że nie ma potrzeby nadania sprawie biegu, bowiem dopuszczalność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma miejsce tylko i wyłącznie z zakresu spraw wymienionych w pkt 1 – 4a § 2 P.p.s.a. i wiąże się z działaniami administracji publicznej. Centrum M. wyjaśniło, że nie ma przymiotu organu administracji publicznej, lecz jest spółką prawa handlowego. Natomiast na wniosek o udzielenie informacji publicznej odpowiedziano wnioskodawcy w terminie 3 dni tj. (...) 2014 r. wyjaśniając, że brak jest podstaw prawnych do udzielania przez spółkę informacji w trybie ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. skargę do Sądu Administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi bez względu na jego przyczyny.
W ocenie Sądu Centrum M. H. Spółka z o. o. po wpłynięciu skargi na bezczynność, kwestię czy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej winna poddać rozstrzygnięciu Sądu i nie może w sposób władczy przesądzać, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Skoro w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 782) mowa jest ogólnie o podmiotach wykonujących zadania publiczne, to podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego czy też Ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazany przepis stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle tegoż uregulowania zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej może być każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne i w konsekwencji może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego (vide: wyrok NSA z 26.02.2014 r. I OSK 2136/13). Niewątpliwie Centrum M.H. Spółka z o. o. wykonuje funkcje publiczne polegające na udzielaniu świadczeń medycznych finansowanych ze środków publicznych.
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył skargę na bezczynność Centrum dnia (...) 2014 r. i w terminie do (...) 2014 r. skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę winna być przekazana do Sądu, czego Centrum M. nie wykonało. Stąd wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. należy uznać za uzasadniony.
Sąd orzekając o wymierzeniu organowi grzywny uznał, że należy ją miarkować i przy określaniu wysokości grzywny, zdaniem Sądu należało mieć na uwadze, że podstawowym zadaniem Centrum jest leczenie ludzi i przeznaczanie na ten cel środków finansowych, a wykładnia przepisów ustawy o udostępnieniu informacji publicznej budzi wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie.
Z tych powodów Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w wysokości (...) złotych osiągnie cel przewidziany w przepisie art. 55 § 1 P.p.s.a.