Uzasadnienie
N. Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 28 stycznia 2025 roku (za pośrednictwem platformy ePUAP), złożyła wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę.
Uzasadniając swój wniosek Spółka wskazała, że pismem z dnia 2 września 2024 roku wniosła skargę na przewlekłość lub bezczynność w sprawie dotyczącej rozpoznania przez SKO w P. zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 6 marca 2024 roku (znak: [...]) o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania warunków zabudowy (znak sprawy: [...]).
Dalej oświadczono, że pismem z dnia 30 sierpnia 2024 roku do organu zostało złożone ponaglenie. W dniu 2 września 2024 roku, już po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, organ odwoławczy rozpoznał zażalenie, wydając postanowienie z dnia 2 października 2024 roku, (znak: [...]), które Spółka zaskarżyła do WSA w Poznaniu, gdzie skarga otrzymała sygnaturę IV SA/Po 975/24.
Z pisma otrzymanego z Wydziału Informacji Sądowej w dniu 21 stycznia 2025 roku wynika jednak, że skarga której dotyczy wniosek nie została zarejestrowana w WSA w Poznaniu, a co za tym idzie – nie została do niego przekazana w ustawowym terminie.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny SKO w P. wniosło o jego oddalenie.
W uzasadnieniu zgłoszonego żądania Organ wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi nastąpiło w wyniku omyłki pracownika. Pełnomocnik skarżącej Spółki kieruje drogą elektroniczną do SKO w P. znaczne ilości korespondencji i w związku z powyższym przeoczono, że w ślad za ponagleniem wniesiono skargę na bezczynność. Organ odwoławczy wniósł o niewymierzanie grzywny, gdyż sprawa z zażalenia Spółki została ostatecznie załatwiona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl art. 54 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., przy czym postanowienie takie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W świetle cytowanych przepisów przesłankami aktualizującymi kompetencję sądu administracyjnego do wymierzenia organowi grzywny są: (1) wniosek skarżącego oraz (2) stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.
Poza sporem jest, że skarga Spółki, doręczona Organowi odwoławczemu w dniu 2 września 2024 roku, nie została przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie 30 dni.
Skargę przekazano dopiero wraz z odpowiedzią na wniosek Spółki o wymierzenie grzywny, tj. w lutym 2025 roku.
Mając na względzie przywołane okoliczności, należy stwierdzić, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z całą pewnością organ uchybił (o 4 miesiące), terminowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a., czego zresztą w odpowiedzi na wniosek nie kwestionuje.
Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ ww. obowiązku, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi.
Wysokość grzywny ustala się na podstawie art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2023 r. i w drugim półroczu 2023 r. (M.P. z 2024 roku poz. 137) – zgodnie z którym przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2023 wyniosło 6246,13 zł.
Uwzględniając wielkość opóźnienia oraz fakt, że przekazanie skargi nastąpiło dopiero po wpłynięciu do organu wniosku o wymierzenie grzywny Sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., uwzględniając: wpis w kwocie 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa wynoszącą 17 zł oraz wynagrodzenie przysługujące pełnomocnikowi Spółki, ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), w wysokości 480 zł.