Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 marca 2013r. sygn. akt IV SA/Po 144/13 oddalił skargę M.W. i K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na dofinansowanie do wyjazdu na turnus rehabilitacyjny.
M.W. i K.W. pismem z dnia 2 marca 2015r. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. We wniosku skarżący przedstawili swą sytuację finansową i wskazali, iż zamierzają wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 243 §2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Powyższe oznacza, że nie jest możliwe ponowne przyznanie prawa w zakresie zgodnym z wcześniej rozstrzygniętym wnioskiem.
Ma to o tyle istotne znaczenie, iż jak wynika z analizy akt IV SA/Po 144/13, postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie obejmującym przyznanie adwokata. Ponadto wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015r. sygn.akt I OSK 1636/13 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2013r. sygn. akt IV SA/Po 144/13. Powyższe wyklucza merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Odnosząc się szczegółowo do wniosku skarżących o ustanowienie adwokata do reprezentowania ich przed Trybunałem Konstytucyjnym, wyjaśnić należy, iż pełnomocnik wyznaczony na podstawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy, jest pełnomocnikiem w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej, w której został ustanowiony. Zakres czynności tj. możliwości działania pełnomocnika wyznacza art. 39 p.p.s.a. i ogranicza się do czynności w ramach postępowania sądowego jakie toczy się przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie bowiem z treścią art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do:
- 1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem;
- 2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach;
- 3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;
- 4) odbioru kosztów postępowania.
Powyższy zakres nie obejmuje jednak reprezentowania skarżących przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wniosek skarżących o ustanowienie pełnomocnika "do wniesienia skargi konstytucyjnej" jest pozbawiony podstaw prawnych i nie może zostać uwzględniony.
W związku z czym na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono jak w sentencji.