Uzasadnienie
N. Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 16 lutego 2024 roku, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego.
Burmistrz Miasta i Gminy, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny, ewentualnie o umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Organ wyjaśnił, że opóźnienie w przekazaniu skargi do sądu przez radcę prawnego spowodowane było okolicznościami losowymi dotyczącymi osoby pełnomocnika, które wywołały u niego załamanie i swoistą depresję (złamanie kości ramiennej przez matkę pełnomocnika, pocovidowymi powikłaniami jego syna i koniecznością zabiegu endoprotez udowych, a także ciężkim zawałem żony pełnomocnika, która wymagała jego opieki).
Wnioskodawca pismem z dnia 21 marca 2024 roku cofnął wniosek o wymierzenie grzywny i wskazał, że takie działanie jest podyktowane argumentacją jaką przedstawił radca prawny organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1, § 1a oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W razie niezastosowania się do obowiązków przekazania skargi sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wyda postanowienie o umorzeniu postępowania(art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie wniosku o ukaranie organu grzywną niedopuszczalnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.