Uzasadnienie
W dniu 14 marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął wniosek G. W. o przymuszenie Sądu [...] do przesłania korespondencji, skierowanej do WSA w Poznaniu. Wnioskodawca poinformował, że dwukrotnie wysłał pisma za pośrednictwem Sądu [...]: w dniach 18 lipca 2017 r. oraz 17 października 2017 r. W Wydziale Informacji Sądowej WSA w Poznaniu został poinformowany, że pisma nigdy nie dotarły. Z tego powodu wniósł o ukaranie grzywną oraz przymuszenie Sądu [...] do przesłania korespondencji.
W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu [...] wniósł o odrzucenie wniosku. Napisał, że działalność sądów powszechnych nie podlega kontroli sądownictwa administracyjnego. Marginalnie poinformował, że pisma G. W. były traktowane jako skargi na działalność administracyjną Sądu, podlegającą procedurze przewidzianej w art. 41a, art. 41b oraz art. 41c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, dalej jako P.u.s.p.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek jest niedopuszczalny.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi (wniosku) poprzedzone jest, w postępowaniu przed sądem administracyjnym, badaniem dopuszczalności wniesienia stosownego środka zaskarżenia.
Należy na wstępie zauważyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest wniosek G. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 P.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 P.p.s.a. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 64 § 3 w związku z art. 55 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W konsekwencji Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniosku ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są, między innymi: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Sąd podkreśla, że zakres stosowania środków określonych w przepisach P.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Krakowie z 23 czerwca 2016 r., III SO/Kr 6/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA).
Wniosek G. W. dotyczy nieprzekazania dwóch pism przez Prezesa [...], adresowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, złożonych przez Wnioskodawcę za pośrednictwem Sądu Rejonowego. W piśmie z 18 lipca 2017 r. (data wpływu do Sądu [...]: 24 lipca 2017 r.) G. W. wnosił o nakazanie Sądowi [...], przez WSA, udzielenia pisemnej odpowiedzi na swoje pismo z 20 maja 2014 r., w którym G. W. zwrócił się o pisemne ustalenie wykładni wyroku. Do pisma z 18 lipca 2017 r. G. W. załączył kopię prawomocnego wyroku zaocznego wydanego przez Sąd [...] z powództwa G. W. przeciwko J. S. Z kolei drugim pismem, adresowanym do WSA za pośrednictwem Prezesa [...], był wniosek z 17 października 2017 r. (data wpływu do Sądu Rejonowego: 25 października 2017 r.); we wskazanym piśmie G. W. ponaglał prezesa Sądu [...] do przekazania sądowi administracyjnemu pisma z [...] lipca 2017 r.
W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 352 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155 z późn. zm., dalej jako K.p.c.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Skoro kwestie dotyczące wykładni wyroku są wyczerpująco uregulowane w K.p.c. to prezes sądu powszechnego nie występuje tu w charakterze organu administracji publicznej. Nie dotyczą go zatem obowiązki o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.).
W konsekwencji niedopuszczalnym jest żądanie nałożenia na niego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. z powodu niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 tej ustawy (por. postanowienie WSA w Łodzi z 30 maja 2018 r., III SO/Łd 7/18 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA). Innymi słowy, nawet gdyby prezes Sądu [...] przekazał w terminie ww. wnioski do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, co zresztą powinien był zrobić, skoro adresatem obu tych pism był sąd administracyjny, to i tak żądanie nakazania Sądowi Rejonowemu, aby dokonał wykładni wyroku – podlegałoby odrzuceniu przez sąd administracyjny. Skoro niedopuszczalna jest skarga, to także wniosek o wymierzenie grzywny z tytułu nieprzekazania tej skargi należy odrzucić, jako niedopuszczalny (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 22 maja 2018 r., IV SO/Po 7/18 i wskazane tam orzecznictwo; CBOSA).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.