Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF T. L. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się dzięki pomocy finansowej dwóch dorosłych synów, którzy przekazują mu każdego miesiąca środki pieniężne w wysokości 300 zł. Jak wynika z rubryki 7 formularza skarżący oprócz mieszkania o pow. 27,6 m2 i działki rekreacyjnej nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. potwierdzające, że zarejestrowany jest w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku od dnia 23 grudnia 2009 r.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie za uwzględnieniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy przemawia fakt, że wnioskodawca od trzech lat jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący otrzymuje wprawdzie pomocy finansową od swoich synów, jednak pomoc ta jest niewielka i pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życia codziennego. Wskazane okoliczności potwierdzają, że skarżący nie posiadając wystarczających dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy skarżący nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, a jedyne źródło jego utrzymania stanowi doraźna pomoc osób bliskich, nie ulega wątpliwości, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów niniejszego postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.