Uzasadnienie
G. G. (dalej: "wnioskodawca") złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Radzie do Spraw Uchodźców za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Wnioskodawca zarządzeniem z dnia 16 marca 2015 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od przedmiotowego wniosku w wysokości 100 zł.
W dniu 20 marca 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawca wraz z żoną oraz trójką małoletnich dzieci przebywa w ośrodku dla cudzoziemców. Nie posiadają żadnego majątku. Wnioskodawca wraz z rodziną otrzymuje świadczenie z Urzędu do Spraw Cudzoziemców w wysokości ok. 1160 zł miesięcznie tytułem pomocy socjalnej udzielanej osobom w procedurze uchodźczej.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek wnioskodawcy o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał on, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Wnioskodawca wraz z rodziną (5 osób) mieszka w ośrodku dla cudzoziemców, nie posiada majątku. Otrzymują jedynie świadczenie w procedurze uchodźczej w łącznej wysokości 1160 zł. W tej sytuacji uznano, że wykazał on, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić jego oraz jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.