Uzasadnienie
Strona skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wniosła o nałożenie kary grzywny na organ administracji publicznej za nieskierowanie lub nieterminowe skierowanie sprawy do sądu.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Stosowanie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do tego obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Sąd uznał natomiast, że przesłanki do wymierzenia grzywny zostały spełnione. Lektura akt o sygn. akt IV SA/Wa 20/21, pod którą prowadzona jest sprawa, której dotyczy wniosek, wynika, że skarga wpłynęła do organu 20 października 2020 r., jednak do Sądu została przekazana dopiero 7 stycznia 2021 r. Termin ustawowy został zatem przekroczony prawie o 2 miesiące. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania akt w terminie określonym w ustawie.
Okoliczność prowadzenia znacznej liczby postępowań przez organ administracji publicznej, znacznie utrudnia dotrzymanie terminów ich zakończenia, jednak nie ma znaczenia dla obowiązku respektowania obowiązujących przepisów prawa. Działanie to można zakwalifikować jako niedochowanie należytej staranności oraz niedostosowanie – być może okresowo – działania urzędu obsługującego organ do utrzymującego się zwiększonego wpływu spraw. Sąd uwzględnił jednak, że opieszałość w przekazaniu akt sprawy nie została zawiniona w ujęciu subiektywnym przez pracowników organu.
W stanie sprawy Sąd uznał więc, że wymierzenie grzywny w kwocie 300 złotych zrealizuje funkcję represyjną, jak i cel prewencyjny, aby zmobilizować organ do unikania podobnych uchybień w przyszłości. Zdaniem Sądu, wymierzenie grzywny w wyższej kwocie nie realizowałoby skuteczniej funkcji ochronnej wynikającej z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zwłaszcza, że środki, które mogłyby być zasądzone tytułem orzeczonej grzywny, mogą zostać przeznaczone np. na czasowe zwiększenie zasobu kadrowego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 64 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji.
Sąd uznał, że w sprawie zaszła podstawa do miarkowania do połowy wysokości kosztów postępowania należnych pełnomocnikowi. Nadkład pracy pełnomocnika był bowiem znikomy, gdyż polegał jedynie na ustaleniu, kiedy organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy do Sądu oraz sporządzeniu wniosku o wymierzenie grzywny. Z tego względu Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 i art. 206 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę składa się wpis od wniosku (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).