Uzasadnienie
A. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 20 lutego 2015 r. oraz nadesłanych na wezwanie dokumentów źródłowych wynika, że skarżący ubiega się o nadanie statutu uchodźcy. Gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną, na której utrzymaniu obecnie pozostaje. Żona uzyskuje dochód ze stosunku pracy. W lutym bieżącego wypłacone jej wynagrodzenie wyniosło 1.181,07 zł, a w marcu 1.112,11 zł. Małżonkowie mieszkają w wynajmowanym mieszkaniu. Czynsz najmu wynosi 700 zł miesięcznie. Skarżący nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że dochód uzyskiwany przez żonę skarżącego nie pozwala małżonkom na poczynienie dodatkowych oszczędności. Nie dysponując przy tym ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które można by zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze, że A. K. wniósł o ustanowienie radcy prawnego i adwokata z urzędu, należy stwierdzić, że dla zapewnienia właściwej pomocy prawnej uzasadnione jest ustanowienie tylko jednego profesjonalnego pełnomocnika. W konsekwencji nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy także w zakresie ustanowenia adwokata.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.