Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2013 r. A. D. wniosła do Sądu wniosek o wymierzenie Prezesowi Rady Ministrów grzywny za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na jej skargę z dnia 6 grudnia 2012 r. wniesioną na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu pisma z dnia 10 września 2010 r. opatrzonego tytułem "List do Premiera" oraz pisma z dnia 15 lipca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Podnieść należy, że postępowanie sądowe o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków, wynikających z art. 54 § 2 powołanej ustawy, wszczęte na wniosek skarżącego na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy, jest odrębnym postępowaniem sądowym zmierzającym do ustalenia faktu przekazania bądź nieprzekazania Sądowi przez organ administracji publicznej wniesionej za jego pośrednictwem skargi w sprawie sądowoadministracyjnej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W postępowaniu tym Sąd nie dokonuje zatem kontroli działalności administracji publicznej oraz nie rozstrzyga o zasadności skargi strony.
Wskazać należy, że termin, o którym mowa we wskazanym art. 54 § 2 jest terminem o charakterze instrukcyjnym. Zatem samo uchybienie temu terminowi nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla organu administracji publicznej, którego działalność zaskarżono. Wymierzenie zaś grzywny za nieprzekazanie przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest jedynie środkiem dyscyplinującym i kompensującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. W doktrynie podkreśla się, że wskazany środek stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie. Ma on skutecznie przeciwdziałać "przetrzymywaniu" skarg przez administrację (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, str. 108).
Zawarte w powołanym przepisie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowanie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny, a wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych art. 54 § 2 powołanej ustawy, w terminie przewidzianym w tym przepisie.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 54 § 2 i art. 55 § 1 powołanej ustawy, dlatego też wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów nie zasługuje na uwzględnienie.
Z odpowiedzi na skargę udzielonej w dniu 8 stycznia 2013 r. w sprawie o sygnaturze IV SAB/Wa 10/13 wynika, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 7 grudnia 2012 r. Natomiast Prezes Rady Ministrów w dniu 8 stycznia 2013 r. nadesłał Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że Prezes Rady Ministrów wykonał w terminie ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym podstawowy cel, jakim jest przekazanie dokumentów do Sądu, został zrealizowany. Jednakże w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości postępowania, bowiem wniosek A. D. był bezzasadny od chwili jego złożenia, zatem brak było podstaw do przyjęcia, że postępowanie sądowe z wniosku o wymierzenie organowi grzywny jest bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodziłaby w sytuacji przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 powołanej ustawy i po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną, ale przed wydaniem przez Sąd postanowienia, bowiem skoro istotą tego postępowania jest wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, to przekazanie tej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną powoduje, że postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 55 § 1 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Dodatkowo podnieść również należy, że zarządzeniem z dnia 21 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100,-zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 27 maja 2013 r. Jednakże skarżąca do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia nie wykonała wezwania Sądu, co zgodnie z art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w świetle którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd – również z tej przyczyny wniosek, do którego na podstawie art. 64 § 3 powołanej ustawy mają zastosowanie odpowiednio przepisy o skardze, nie mógłby być rozpoznany co do istoty sprawy, lecz obligowałoby to Sąd do jego odrzucenia.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 222 powołanej ustawy nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Zatem wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego we wstępnym etapie postępowania przed zbadaniem zasadności wniesionego wniosku o wymierzenie organowi grzywny nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że odrzucenie wniosku z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy wniosek jest dopuszczalny i nie zawiera żadnych negatywnych przesłanek, które uniemożliwiałyby jego rozpoznanie. Wobec tego wezwanie do wpisu nie mogło wywrzeć określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej uwzględnienie wniosku o wymierzenie organowi grzywny.