Uzasadnienie
W decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. Decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. została doręczona H. L. w dniu 3 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. H. L. nadała w polskim urzędzie pocztowym w dniu 3 marca 2015 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (koperta k. 9 akt sądowych), do którego skarga wpłynęła w dniu 4 marca 2015 r. (prezentata na skardze k. 2 akt sądowych). W dniu 9 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę do organu (data stempla pocztowego na kopercie, w której przekazano skargę).
Wraz ze skargą H. L. złożyła wniosek o przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2.).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja została doręczone skarżącej w dniu 3 lutego 2015 r. Określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie rozpoczął zatem bieg w dniu 4 lutego 2015 r., a ostatni jego dzień przypadał na dzień 5 marca 2015 r.
Ponieważ skarga wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za datę jej wniesienia należy uznać dzień 9 marca 2015 r. r. – datę przekazania skargi przez Sąd do organu. Zatem skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a w konsekwencji należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.