Uzasadnienie
L. G. w piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statutu uchodźcy.
W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 25 kwietnia 2014 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Wedle oświadczenia strony o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, ubiega się ona o nadanie statusu uchodźcy. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się wyłącznie ze świadczenia pieniężnego dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, którego wysokość wynosi 750 zł miesięcznie. Strona nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami.
W dniu 4 czerwca 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo (uzupełnienie skargi) podpisane przez działającą w imieniu skarżącej adwokat M. F. Do pisma pełnomocnik dołączyła odpis pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżącą w dniu 27 maja 2014 r. Pełnomocnictwo obejmuje w szczególności umocowanie do występowania przed sądami administracji, w tym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W tym samym dniu do Sądu wpłynęło też kolejne pismo podpisane przez pełnomocnika – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ppsa). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ppsa).
W rubryce nr 4 formularza przedmiotowego wniosku skarżąca zaznaczyła, że ubiega się zarówno o zwolnienie od kosztów sądowych, jak i o ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do treści art. 246 § 3 ppsa radcę prawnego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Jak powyżej wskazano, w dniu 27 maja 2014 r. skarżąca udzieliła pełnomocnictwa procesowego adwokat M. F. Po złożeniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2014 r. strona nawiązała zatem stosunek prawny z adwokatem, który obecnie reprezentuje ją w sprawie, przy czym nie jest to pełnomocnik ustanowiony na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Powyższe wyklucza uwzględnienie przedmiotowego wniosku w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należy przypomnieć, że skarżąca ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jej dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają na to, aby L. G. poczyniła dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania mogłaby ponieść koszty postępowania przed sądem.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.