Uzasadnienie
Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") decyzją z [...] września 2020 r., [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ") z [...] lipca 2017 r., [...] wymierzającą K. C. (dalej: "wnioskodawca") administracyjną karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za prowadzenie procesu zbierania odpadów o kodzie 20 02 01 – odpady ulegające biodegradacji oraz odpadów o kodzie 20 03 01 – niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne na terenie działki numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] w [...] wbrew zakazom.
Powyższa decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem w dniu 7 września 2020 r.
Pismem z 29 kwietnia 2021 r. wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Zarządzeniem z 27 lipca 2021 r. Sąd wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzez wskazanie co było przyczyną uchybienia terminu oraz do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu – w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu.
W odpowiedzi na wystosowane wezwanie, skarżący pismem z 11 sierpnia 2021 r. poinformował, że przyczyną uchybienia terminu i nie wysłania w terminie skargi była choroba i związane z nią zwolnienie lekarskie, kwarantanna w związku z COVID-19 oraz dwukrotny pobyt w sanatorium celem poprawy stanu zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wskazał daty ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, fakt spóźnienia wniosku musi być jednoznaczny, ponieważ sąd nie może domniemywać, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, sąd wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (post. NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FZ 658/10, CBOSA).
Przechodząc do meritum wniosku, wskazać należy, że warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. post. NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie NSA z 10 stycznia 2014 r. II FZ 1454/13, CBOA).
Skarżący argumentując wniosek wskazał, że przyczyną uchybienia terminu było choroba oraz związane z nią zwolnienie lekarskie. Wnioskodawca oświadczył również, że był także na kwarantannie wywołanej wirusem COVID-19. Jednak, wnioskodawca w ogóle nie wskazał, jakiej choroby doświadczył w czasie biegnięcia terminu do wniesienia skargi oraz w jakim okresie przebywał na zwolnieniu lekarskim i kwarantannie. Tymczasem obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie zaistnienia takich okoliczności, które faktycznie uniemożliwiły mu złożenie skargi w przepisanym do tego terminie.
Uzasadniając swój wniosek wnioskodawca zwrócił także uwagę na dwukrotny pobyt w sanatorium celem poprawy stanu zdrowia. Okoliczność ta nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Zgodzić należy się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 24 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II OZ 785/10, zgodnie z którym wyjazd rehabilitacyjny do sanatorium jest niewątpliwie zdarzeniem planowanym i przewidywalnym.
Reasumując, wskazane we wniosku informacje nie pozwalają stwierdzić, by wnioskodawca uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wnioskodawca nie wykazał bowiem wystąpienia okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi. Wnioskodawca nie przedstawił argumentacji, z której by wynikało, że złożenie skargi w terminie trzydziestu dni od doręczenia decyzji organu drugiej instancji było obiektywnie niemożliwe nawet przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i przy użyciu wszelkich możliwych środków by ewentualną szkodę przezwyciężyć.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.