Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 maja 2013 r., T. C. został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł od wniesionego wniosku z dnia 23 kwietnia 2013 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Rady Ministrów.
Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2013 r. T. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, zaś 3 lipca 2013 r. wpłynął do sądu w ustawowym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej w wysokości 529 zł (netto). Jak wynika z rubryki 7 formularza skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie za uwzględnieniem wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy przemawia fakt, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący uzyskuje miesięcznie niewielki dochód z tytułu świadczeń wypłacanych przez ośrodek pomocy społecznej w wysokości 529 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca z powodu zalegania z płatnościami został wyeksmitowany z lokalu przy ul. [...] w miejscowości S., obecnie przebywa w W., jest osobą bezdomną. Na mocy uchwały Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówiono bowiem skarżącemu zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Z nadesłanych przy piśmie z dnia 23 lipca 2013 r. dokumentów źródłowych wynika ponadto, że w stosunku do skarżącego został wydany nakaz zapłaty należności pieniężnej w wysokości 367, 20 zł.
W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że wniosek T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.