Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. Wójt Gminy S., działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy i przekazał według właściwości do R. w W. pismo P. sp. z o.o. z/s w W. w sprawie zmiany decyzji dotyczącej uiszczenia opat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej.
Z kolei D. w W. również uznał się za organ administracji niewłaściwy do załatwienia wniosku P. sp. z o.o. z/s w W. i wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego twierdząc, że właściwy w sprawie jest Wójt Gminy S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. spory kompetencyjne określone w art. 4 tej ustawy, to jest spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, oraz spory między organami tych jednostek a organami administracji rządowej rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tzw. negatywnym sporem kompetencyjnym pomiędzy organem jednostki samorządu terytorialnego (Wójtem Gminy S.) a organem administracji rządowej (D. w W.). Oba bowiem wymienione organy administracji uważają się za niewłaściwe do załatwienia wniosku P. sp. z o.o. z/s w W. W świetle zatem powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania wniosku D. w W. właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a, jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 59 § 1 oraz art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.