Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2006r. Z. B. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Naczelnej Radzie Adwokackiej na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawę faktyczną do wymierzenia grzywny stanowiło – zdaniem wnioskodawcy - nieprzekazanie sądowi administracyjnemu w terminie 30 dni pisma z dnia 17 marca 2006r. określanego przez Z. B. jako skarga na bezczynność. Według twierdzeń Z. B. przedmiotem tej "skargi" była bezczynność Naczelnej Rady Adwokackiej w sprawie wydania orzeczenia dyscyplinarnego w stosunku do adwokata B. G. oraz Prezesa Okręgowej Rady Adwokackiej w W. "Skarga" - jak twierdzi wnioskodawca - skierowana została przez niego do sądu administracyjnego i wniesiona za pośrednictwem organu. Pomimo upływu 30 dni na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przekazanie jej wraz z aktami sprawy, skarga ta nie została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zdaniem wnioskodawcy powyższe uchybienie stanowi podstawę do żądania wymierzenia grzywny Naczelnej Radzie Adwokackiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności należało przeanalizować kwestię jego dopuszczalności.
Zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, do którego skarga została złożona ma obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. W przypadku nieprzekazania skargi sądowi w tym terminie stronie przysługuje możliwość złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Oczywiste jest jednak, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi może dotyczyć wyłącznie nieprzekazania sądowi skargi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie dotyczy on natomiast kwestii przekazywania innych pism, w szczególności pism i wniosków, co do których sąd administracyjny nie jest właściwy do ich rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że pismo Z. B. z dnia 17 marca 2006r., określane przez niego jako skarga do sądu administracyjnego, nie może stanowić skargi w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm).
Jak wynika z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w szczególności zaś do spraw wymienionych w art. 3 tej ustawy.
Zarzuty sformułowane przez Z. B. wobec Naczelnej Rady Adwokackiej – jako organu samorządu zawodowego adwokatów - nie mieszczą się w zakresie kognicji sądu administracyjnego bowiem czynności podejmowane przez organy w ramach korporacji zawodowej adwokatów nie stanowią działań z zakresu administracji publicznej.
Z tego powodu również wniosek Z. B. o wymierzenie Naczelnej Rady Adwokackiej grzywny jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.