Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniosło Stowarzyszenie [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 680/15. W skardze Stowarzyszenie wskazało, że na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) dalej "u.s.g." reprezentuje interes prawny właściciela nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego planem – J. N. Stowarzyszenie, na wezwanie Sądu, przedstawiło pełnomocnictwo udzielone mu przez J. N. do wniesienia w jego imieniu skargi.
W piśmie z dni 8 grudnia 2014 r. Stowarzyszenie wniosło o wymierzenie Gminie R. grzywny, ponieważ Wójt nie przesłał skargi Stowarzyszenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na organ, do którego wpłynęła skarga, ustawodawca nałożył obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niewykonania powyższych obowiązków, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Adresatem rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie jest gmina (por. NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., II OZ 1155/13).
Wskazać należy, że wymierzenie organowi grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny.
Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Poza tym, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego.
Wskazać należy, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga należy do właściwości sądu administracyjnego i jest dopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. I OZ 953/10, z dnia 3 października 2012 r. I OZ 739/12, z dnia 30 listopada 2012 r. I OZ 886/12).
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast stosownie do art. 101 ust. 2a u.s.g. skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.
W sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 680/15 nie można uznać, że Stowarzyszenie występowało w imieniu grupy mieszkańców ani też w imieniu własnym. W skardze wyraźnie wskazano, że Stowarzyszenie działa w interesie J. N. Przywołane wyżej przepisy prawa nie przewidują możliwości reprezentowania przed sądami administracyjnym indywidualnej osoby fizycznej przez podmioty inne niż określone w art. 33 ust. 1 p.p.s.a., wśród których nie wskazano organizacji społecznych. Również przepis szczególny, jakim jest w tym wypadku art. 101 ust. 2a u.s.g. nie daje organizacji społecznej możliwości działania w imieniu osoby fizycznej, która legitymuje się indywidualnym interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały lub zarządzenia podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Tym samym należało stwierdzić, że skarga Stowarzyszenia jest niedopuszczalna, ponieważ w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 101 ust. 2a u.s.g. i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. odrzucił wniosek jako niedopuszczalny.