Uzasadnienie
W dniu 8 stycznia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek Z. C. złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy, złożony za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Jako przedmiot zaskarżenia wnioskodawca wskazał: bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie rozgraniczenia.
Wniosek ten zawierał jednak braki, uniemożliwiające nadanie mu biegu, gdyż nie został wypełniony w części dotyczącej stanu rodzinnego, majątku i dochodów a także nie został przez wnioskodawcę podpisany, w związku z czym Sąd pismem dnia 29 stycznia 2007 r. wezwał do uzupełnienia braków wniosku, przesyłając Z. C. odpowiedni formularz.
Z. C. wykonał powyższe wezwanie, nadsyłając wypełniony i podpisany formularz PPF, z którego wynika, że domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał, iż domaga się wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia – jak podał - 21 listopada 2005 r. w sprawie IV SA/Wa 1583/05 (z akt tej sprawy wynika, że wyrok został wydany w dniu 22 listopada 2005 r.). Sprawa dotyczy bezczynności "Urzędu Gminy, Kolegium i geodety w sprawie rozgraniczenia". Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że skarżący poza mieszkaniem o pow. 35 m², nie posiada innych nieruchomości, jak również nie posiada zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z renty w wys. 836,44 zł brutto (715,44 zł netto).
Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, przed wszczęciem postępowania sądowego, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Mając na względzie informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należało uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Zdaniem Sądu trudna sytuacja materialna skarżącego – w szczególności mając na uwadze fakt, że jedynym jego dochodem jest świadczenie rentowe w kwocie 836,44 zł (netto) - daje podstawę przypuszczać, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę sytuację opisaną we wniosku, należało więc uznać, że skarżący wykazał, iż spełnia przesłanki do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.