Uzasadnienie
W dniu 4 lutego 2011 r. (koperta k.
12) K. P., reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w trybie art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", za nieprzekazanie w terminie temu Sądowi skargi K. P. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania, która wpłynęła do organu w dniu 8 grudnia 2010 r.
We wniosku o wymierzenie organowi grzywny zawarto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi datowanej na 28 lutego 2011 r. organ wniósł o odrzucenie wniosku o wymierzenie grzywny, ponieważ skarga K. P. na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania została już przekazana Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek jest zasadny.
W myśl art. 54 § 2 p. p. s. a. organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy nieprzekazania Sądowi skargi w terminie.
W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania Sądowi skargi sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 55 § 1 p. p. s. a. orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p. p. s. a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej.
Przy rozstrzygnięciu sprawy z wniosku o wymierzenie organowi grzywny Sąd bierze pod uwagę czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, jak i okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie mu grzywny przekazał skargę Sądowi.
Przekazanie Sądowi skargi przed rozstrzygnięciem przez Sąd sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny nie uniemożliwia Sądowi wymierzenia organowi grzywny. Wymierzenie grzywny jest co prawda przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, niemniej jednak stanowi również sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Znajdująca się na skardze na bezczynność organu w rozpatrzeniu odwołania prezentata wskazuje, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 8 grudnia 2010 r., stąd organ powinien w ciągu trzydziestu dni, tj. do 7 stycznia 2011 r., przekazać ją Sądowi. Nastąpiło to w dniu 3 marca 2011 r. (data wpływu do Sądu w dniu 8 marca 2011 r.), co uprawnia Sąd do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p. p. s. a.
Miarkując wysokość grzywny Sąd miał na uwadze zarówno długi okres przetrzymywania skargi (blisko dwa miesiące po terminie określonym w art. 54 § 2 p. p. s. a.), jak i okoliczność, że przed wymierzeniem mu grzywny organ jednak przekazał Sądowi skargę.
W związku z powyższym na podstawie art. 55 § 1 p. p. s. a. orzeczono, jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 sentencji orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 i art. 205 § 2 p. p. s. a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na zasądzoną kwotę 357 zł składa się kwota 100 zł tytułem zwrotu wpisu od wniosku, kwota 240 zł tytułem wynagrodzenia dla radcy prawnego oraz kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.