Uzasadnienie
A. H. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie. Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Poza oszczędnościami w wysokości 600 zł nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie pracuje, jedynym jego dochodem jest pomoc socjalna otrzymywana w procedurze uchodźczej. Aktualnie pomoc ta nie jest już wnioskodawcy udzielana. Wobec ubiegania się o status uchodźcy skarżący nie ma możliwości legalnego zatrudnienia, z tego też względu nie jest w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek jest zasadny w całości.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżący nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego było świadczenie otrzymywane z tytułu przebywania na terytorium RP i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie. Aktualnie pomoc ta skarżącemu już nie przysługuje. Wnioskodawca wskazał wprawdzie, że posiada dostępne środki w wysokości 600 zł, jednak mając na uwadze, że skarżący aktualnie nie posiada stałego źródła dochodu należy uznać, że środki te mogą służyć mu do pokrycia niezbędnych potrzeb życia codziennego oraz wynajem mieszkania.
Ponadto wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca jako osoba przebywająca w Polsce nielegalnie nie ma możliwości podęcia zatrudnienia, a tym samym zgromadzenia środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.